เพื่อน (0)

Blogs Categories

Links

ประเภท: ท่องเที่ยว

				2010-03-19 10:45:24 ,แสดงไปแล้ว 		
		
		ครั้ง		
	
สวัสดีครับ ผมขออนุญาตแนะนําตัวนะครับ ผมชื่อ terry ผมเดินทางมาทั่วโลกเพื่อเก็บภาพและเรียนรู้วัฒนธรรมของประเทศต่างๆ ก่อนหน้านี้ผมเคยมาประเทศไทยหนนึงแล้วครับ เหตุผลที่ทําให้ผมต้องกลับมาที่นี่อีกครั้ง นอกจากความสวยงามทางธรรมชาติและวัฒนธรรมของประเทศไทยแล้ว ที่นี่ทําให้ผมได้พบกับเธอ เจน ไม่มีอะไรที่ผมรู้เกี่ยวกับตัวเธอเลย นอกจาก ความฝันของเธอ เธอเคยบอกผมว่า ความฝันของเธอคือการทําไห้ทุกคนทั่วโลกรู้จักประเทศไทย รู้ว่าธรรมชาติและวัฒนธรรมของประเทศไทย สวยงามเพียงใด ตอนที่ผมเจอเธอในครั้งนั้น เธอกําลังทําหนังสือเกี่ยวกับสถานที่ท่องเที่ยวใหม่ๆและที่พักราคาถูก สําหรับคนที่รักการเดินทาง  
หลังจากนั้นเราก็ไม่เคยได้เจอกันอีกเลย ครั้งนี้ผมกลับมา เพื่อตามหาเธอ "เจน ผมจะตามหาคุณ จากสิ่งที่ผมรู้จากคุณ ในที่สุดผมจะได้พบคุณในสถานที่ใดที่นึงในประเทศไทยนี่แหละ วันที่เราได้พบกันอีกครั้งคงเป็นวันที่วิเศษที่สุด"


ค่ําคืนอันเหนื่อล้า พาผมมาที่ อยุธยา

           ถึง เจน

     ตอนนี้ ในกรุงเทพ เกิดเหตุการณ์วุ่นวายมาก มีคนไทยบางส่วนออกมาชุมนุม ทําให้บ้านเมืองสับสน เพื่อนๆของผมมีที่กําลังจะพาครอบครัวมาพักร้อนที่นี่ก็ยกเลิกไปหลายคน เพราะเรื่องสับสนทางการเมืองภายในประเทศนี้ ผมเป็นห่วงประเทศของคุณจริงๆ วันอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมตื่นจากเตียงมองออกไปที่หน้าต่างท้องผ้าที่กรุงเทพช่างสดใสเหลือ เกินผมจึงแบกกล้องจะออกไปเก็บภาพวัดริมแม่น้ําเจ้าพระยาที่มีฉากหลังเป็นสีที่สวยงานยามพระอาทิตย์ตกดิน แต่ผมก็ต้องประสาทเสียเมื่อรถที่ผมนั่งไปติดขบวนผู้ชุมนุมทําให้ ผมไปถึงที่นั้นไม่ทัน พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปเสียแล้ว
      รุ่งเช้า ผมจึงมึ่งหน้าไปอยุธยา เจน ผมจําได้ คุณเคยเล่าว่าเมื่อก่อน อยุธยาเคยเป็นเมืองหลวงของประเทศไทย และยังเจริญมากๆด้วย ผมเองยังไม่เคยไปที่นั้นเลย วันนี้ แหละ ฮ่า ฮ่า
ผมนั่งรถไฟฟรี ที่ทางรัฐบาลของประเทศนี้จัดไว้ให้ สําหรับประชาชนที่รายได้น้อย (ผมเองก็รายได้น้อย ขึ้นได้) จากกรุงเทพไปอยุธยา สองชั่วโมงกว่าๆ



พอลงจกรถไฟก็จะมีคนขับรถสามล้อ(midget 360cc)มาชวนให้้ผมเหมาเที่ยว สองชั่วโมงสองร้อยบาท เพราะจากที่ผมดูแผนที่วัดต่างๆในอยุธยา ผมตกใจมากเพราะอยุธยามีวัดมากเหลือเกิน เจน อย่างที่คุณเคยบอกผม เมืองไทยเป็นเมืองแห่งพุทธศาสนาจริงๆ ผมอยากให้
กลุ่มผู้คนที่ชุมนุมกันอย่างไร้อุดมการณ์ในกรุงเทพ คํานึงถึงเรื่องนี้บ้างจัง ผมจ่าย หกสิบบาท เพื่อให้สามล้อไปส่งผมที่ใจกลางของกลุ่มวัด แล้วผมจะเดินเอาเอง(ประหยัดดี)


แต่โชคร้ายมากๆ ที่ท้องฟ้าวันนี้ไม่เป็นใจเอาเสียเลย ครึ้มฟ้าครึ้มฝน ตั้งแต่ออกจากกรุงเทพแล้ว ทั้งที่ตอนที่ผมถ่ายเป็นช่วงเวลาทองแท้ๆที่จะได้ lighting สวยๆจากธรรมชาติ แต่ไม่เป็นไรครับอย่างน้อยผมก็อยู่อยุธยาแล้วนี่ครับ



พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว ในหัวผมคิดแต่ว่า อยากเอากระเป๋าที่หนักอึ้งใบนี้ลงจากหลังที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเต็มทีแล้ว ยี่สิบบาทสําหรับค่ารถมอเตอร์ไซค์ จากโซนวัดมาถึง ย่านเกสเฮ้าร์ บริเวณตลาด อึดใจเดียวรถมอเตอร์ไซค์ก็จอดทันทีหน้าเกสเฮ้าร์ Tony's place



หลังจากพูดคุยกับพนักงานของ โทนี่เพลส ที่ออกมาต้อนรับ อย่างสุภาพและเป็นมิตร ผมก็ได้ห้องพักหมายเลข 11 ซึ่งเหลือว่างอยู่เพียงห้องเดียวเท่านั้นครับ ภายในเกสเฮ้าส์นี่ ตกแต่ง อย่างสวยงานในสไตล์ อยุธยา ของแทบทุกชิ้นเป็นของเก่าเก็บจริง ไม่ว่าจะเป็น ประตู โต๊ะ โอ่ง รวมถึงของชิ้นเล็ก พวกที่เขี่ยบุหรี่ โคมไฟ บรา บรา บรา.. "เจ้าของที่นี่เป็นฝรั่ง ไหม" ผมเอ่ยถามเพราะชื่อของที่นี่ก็โทนี่ เป็นชื่อของฝรั่งจริงไหม แต่ตกแต่งเป็นสไตล์ไทยโบราณ ก็อดสงสัยไปว่าคงเป็น ฝรั่ง ที่หลงรักเมืองไทย หรือ อาจหลงรักหญิงไทย เหมือนผม ก็เลยมาตั้งถิ่นฐาน อยู่ที่นี่แล้วเปิดเกสเฮ้าส์ ผมถามในขณะที่เรากําลังเดินไปยังห้องของผม "คุณโทนี่เป็นคนไทยครับ แกไปเรียนที่อเมริกา เพื่อนๆ ฝรั่งเรียกแกว่า โทนี่ แต่จริงๆแล้วแกชื่อ ตุ้ย ครับ" แล้วเขาก็ไขเปิดห้องให้ผม



เหลือห้องเดียวครับเขาย้ํากับผม ผมถามเขากลับไปอีกรอบว่าห้องนี้เท่าไรนะครับ พนักงานคนนั้นตอบอีกครั้งครับ 500 ครับ ผมรู้ดีขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่วันนี้แสงไม่ เป็นใจให้ผมถ่ายภาพสวยๆของวัดต่างๆในอยุธยา เอานะ อย่างน้อยค่าที่พักก็ถูก หลังจากปลดสัมภาระ และ ล้างความเหนื่อยล้าออกไปจนหมดแล้ว ผมก็ลงไปถามพนักงานคนเดิมว่า ถ้ามาอยุธยาต้องไปกินอะไรครับ พนักงานคนอื่นๆก็ช่วยกันคิดด้วย ทุกคนตอบตรงกันว่า ร้านอาหารริมน้ํา ทุกคน ดังนั้นผมจึงเดินออกไปเรียกรถสามล้อให้พาไป ร้านอาหารริมน้ํา ผมและคนขับสามล้อ กําลังมุ่งหน้าไปที่ร้านอาหารริมน้ํา แต่ระหว่างทางจากที่พัก ผ่านศาลากลาง ไปสักพักผมก็เห็นตลาดนัด ผมถามสามล้อว่านั้นคือ อะไร เขาตอบว่า นั้น ตลาด โต้รุ่ง พอได้ยินแค่นั้น ผมก็บอกสามล้อว่า ขอโทษด้วยครับ ผมลงตรงนี้แล้วกัน จําได้มั้ยเจน คุณเคยแนะนําว่า ถ้าจะหาของถูกแล้วก็อร่อยด้วย ต้องเดินหาตลาดนัดโต้รุ่ง



หลังจากจ่ายเงิน 23 บาท สําหรับมื่อเย็น (ก๋วยเตี๋ยวและน้ําเขียว) ผมก็เดินย้อนกลับทางเดิมเพื่อที่จะกลับไปที่พัก ซึ่งขามาผมสังเกตเห็นร้านเหล้าร้านนึงอยู่ตรงห้วมุมของสะพาน ข้ามคลอง รู้สึกได้เลยว่าจะต้องเป็นร้านที่มีคนมานั่งเยอะ เพราะบรรยากาศดีเอามากๆ ชื่อร้าน spin



spin มาจากชื่อของเหล้าปั่นสูตรเด็ดของร้านนี้ครับ ซึ่งผมเองก็พยายามจะถามนะครับว่าคุณผสมอะไรบ้างครับ แต่เจ้าของร้านเขากระซิมมาครับว่า สูตร ลับจริงๆ ฮ่า ฮ่า หลังจากจิบเบีย์ช้าง หมดไปหนึ่งขวด ผมก็ก็ออกจากร้าน spin แล้วเดินตรง(ไม่ค่อยตรงแล้วตอนนั้น)กลับไปที่พัก ที่อยุธยาไม่เหมือนเชียงใหม่เลย ทุกคนเข้านอนเร็วมาก ที่เกส เฮ้าส์เงียบแล้วตอนที่ผมกลับไปถึง หรือ อาจจะเป็นเพราะไม่ใช่ฤดูท่องเที่ยวของที่นี่ (แต่ผมคิดว่า เพราะกลุ่มคนที่ชุมนุมกันอย่างไร้อุดมการณ์มากกว่า) ผมนั่งดูภาพยนต์อยู่ที่ร๊อบ บี้ มีฝรั่ง สอง สาม คน นั่งจิบเบียร์ บางคนเล่นเน็ตบุค แล้วผมก็ได้ยินเสียงเพลงแว้วมาไกลๆ มันเป็นเพลงที่มีซาวด์ของกีต้าร์ยุค 70s ผมลุกจากที่นั่งแล้วเดินตามเสียงนั้นไป เดินข้าง ถนนฝั่งตรงข้ามของเกสเฮ้าร์ที่ผมพักไปไม่ไกลนัก ผมก็พบที่มาของเสียงนั้น ที่ร้าน street lamp bar



     พอผมเข้าไปถึงที่ร้าน ก็มีเด็กวัยรุ่นออกมาต้องรับ คงจะยังเป็นนักศึกษาอยู่ น่าดีใจแทนพ่อแม่ของพวกเขาที่ลูกๆสามารถทํางานแล้วก็ดูแลตัวเองได้ตั้งแต่อายุยังน้อย ทุกวันนี้วัยรุ่นในประเทศของคุณถูกปลูกฝังค่านิยมที่ไม่่สร้างสรรค์ ทําให้เด็กวัยรุ่นที่กําลังจะก้าวขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่คิดและทําอะไรตามคนอื่นตลอด มันจะดีถ้าสิ่งที่พวกเขาตามเป็นสิ่งที่ดี แต่เท่าที่เห็นอยู่ทุกวันนี้ผมไม่แน่ใจ วันหลังถ้าเราได้พบกันอีกครับผมสัญญา ว่าผมจะต้องพาคุณมานั่งร้านนี้ให้ได้เพราะลุงแกเล่นกีต้าร์เก่งมากๆ ที่นี่เปิดถึงเที่ยงคืนเท่านั้น แต่ลุงแกจะเริ่มเล่นดนตรีตอน สองทุ่ม ทุกวันเลยนะ
       หมดเบียร์ช้างไปอีกหนึ่งขวดคืนนี้ผมคงต้องรีบเข้านอนแล้ว เจน ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนในประเทศของคุณ ถ้าคุณได้อ่านข้อความของผม คุณจะรู้ว่าผมกําลังตามหาคุณอยู่ คุณ เคยบอกผมว่าทะเลไทย สวยที่สุดในโลก ไม่แน่ ผมอาจจะได้เจอคุณที่นั้นก็ได้
                                                                                                                                             

                                                                                                                                                       คิดถึงเสมอ
                                                                                                                                                          Terry