พระอาทิตย์เริ่มคล่อยตัวลงตำ่แสงแดงของมัน เริ่มฉายเป็นสีส้ม เหมือนกับมันกำลังจะบอกเราว่า ถึงเวลาที่เราจะต้องลาจากกันแล้วนะ พรุ่งนี้มาเจอกันใหม่ ผมนั่งทอดตัวเหยียดยาวบนม้านั่งตัวหนึ่งที่ บขส.จังหวัดเลย พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า แต่ ผม ยังไม่อยากกลับ เลย

สามวันที่แล้ว ผมและผู้หญิงคนหนึ่งวางแผนกันไว้ว่า เราจะใช้เวลาช่วง long weekend นี้ด้วยกัน แต่ด้วยบุญวาสนาก็คงใช่เธอและผม เราสองคน ก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน และก็จะไม่ได้อยู่ด้วยกันอีกแล้ว ทุกสิ่งอย่างที่ผมวาดไว้มันพักครืนลงมาหมด เหมือนภาพ การรื้อถอนตึกด้วยระเบิดที่เราเคยเห็นในโทรทัศน์ ผมเสียศูนย์ หมดหวัง ว้าวุ่น ไม่รู้จะบอกใคร ไม่รู้จะเล่าให้ใครฟัง ผมไม่ได้ยินแม้แต่เสียงหัวใจของตัวเอง สิ่งเดียวที่นึกขึ้นได้ นอกจากกระโดดตึกแล้ว  กลับบ้าน  ไปหาแม่ดีกว่า

ตัวผมเองเป็นเด็กบ้านนอก มาจากจังหวัดเพชรบูรณ์ นานๆครั้งจึงจะกลับสักครั้ง ผมนั่งรถทัวร์สาย กรุงเทพ เมืองเลย รถสายนี้จะผ่านขนส่งที่อำเภอหล่มเก่า จังหวัดเพชรบูรณ์ ก่อนมุ่งหน้าสู่อำเภอเมืองจังหวัดเลย ด้วยความที่ไม่ค่อยได่กลับบ้านบ่อยนัก การนั่งรถทัวร์นานๆจึงทำให้ผมกลัวว่า จะเมารถ ผมจึงกินยาแก้เมารถไปสองเม็ดครับ กินไปสักพักครับก็หลับไปไม่รู้เรื่อง ผมคงหลับไปนานจริงๆครับ พอตื่นขึ้นมาอีกที ผมก็มาถึงที่ บขส.ของจังหวัดเลยซะแล้ว

ช่วงเวลาที่ผมไปถึงที่นั่นก็เริ่มจะหัวคำ่แล้ว อากาศที่นั่นเย็นสบาย ผมหยิบผ้าพันคอในกระเป๋าออกมา ได้ใช้เสียที ในเมื่อมาขนาดนี้แล้วก็เที่ยวที่นี่ซะเลยแล้วกัน ก็ยังไม่เคยมา เอาให้ทั่วเลย พอคิดได้อย่างนั้น ผมก็ก้าวเท้าลงจากรถทันที แต่ก็ยังไม่รู้เลยว่ามาที่เลยจะต้องไปเที่ยวที่ไหนดี ผมก็เลยไปถามสามล้อว่าที่ เลย เนี้ยะ เค้าไปเที่ยวที่ไหนกันครับ สามล้อก็บอกว่า ไปเชียงคานดีกว่า กำลังฮิต ผมก็เชื่อลุงขับล้อครับ โดดขึ้นรถตามแกไป ไป เชียงคาน

ผมมาถึงที่เชียงคานก็มืดพอดี ไม่น่าเชื่อเหมือนกันครับว่า ที่นี่จะมีผู้คนมาเดินกันหนาตามากๆ เค้ามาดูอะไร เค้ามาทำอะไร ผมสงสัยมาก แต่ที่รู้ ที่สำผัสได้ในนาทีแรกที่มาถึงคือ อากาศดี บรรยากาศดี ผู้คนที่นี้ ยิ้ม แย้ม ครับ 

ผมเดินเพลินเลยครับ ที่นี่มีร้านค้า มุมขายของที่ละรึก น่ารักๆ กระจายตัวกันอย่างไม่รกลูกตา ตลอดถนน ที่ผมเดินไป และตามถนนก็จะมีซอย อีกเป็นสิบซอยเลยครับ ร้านน่ารักๆหลายๆร้านก็ซ่อนตัวอยู่ตามซอยต่างๆเต็มไปหมดครับ 

เดินไปเดินกลับจนเมื่อยขา ก็นึกขึ้นได้ว่า ผมยังไม่มีที่พักเลย จึงเดินอีกรอบ รอบนี้ถามเรื่องที่พักอย่างเดียวครับ ความนี้ลำบากครับเพราะว่า เกสเฮ้าส์ที่นี้เต็มหมดแล้วครับ เค้าบอกว่าจองล่วงหน้ากันเป็นเดือนเลย กว่าจะมีห้องว่าก็ อีกสองสามวันครับ เต็ททุกที่ อากาศก็เย็นลงเรื่อยๆ ตอนนี้นอกจากผ้าพันคอ ผมได้ใส่เสื้อกันหนาวเข้าไปด้วยแล้วครับ อากาศเย็นมากจริง อยากนอนซุกตัวในผ้าห่มแล้ว ผมจะทำยังไงดี หนาวตายแน่ๆคืนนี้ 

(ติดตาม หลงรักเชียงคาน ตอนต่อไป)